السلام علی من اتبع الهدی

جالب اینه که ما توهین و فحاشی میکنیم اره؟شما نمیکنید؟کدوم حرف من فحاشی بود؟صیغه با زنان شوهر دار؟
ازدواج با زناني كه شوهر دارند فقط در مذهب مزدك و ماركسي جايز است و مذهب تشيع به پيروي از آنان متعه و ازدواج با زنان شوهر دار را جايز و حلال قرار داده است اگر به دقت و منطق عقلاني به آن بنگريم در مي يابيم كه اين مسئله به تنها سبب هتك حرمت زنان مي شود بلكه بي حيايي و رسوايي اين مذهب را نيز بيان مي دارد در روايات زيادي به آن تاكيد شده است كه در اينجا به بخشي از آن روايات اشاره مي شود:

1- از يونس بن عبدالرحمن روايت است كه مي فرمايد از امام رضا پرسيدم آيا نكاح زني كه با يك فرد ازدواج متعه نموده است و قبل از اتمام عده با فردي ديگر ازدواج مي نمايد جايز است ايشان فرمودند: گناه آن بر گردن زن است و نكاح درست است[1] من لا يحضره الفقيه 2/149.

2- از فضل مولي محمد بن راشد روايت است كه مي فرمايد من از امام جعفر صادق پرسيدم من با يك زني متعه نمودم و سپس در قلبم اين سوال پيش آمد كه مبادا او شوهر داشته باشد و سپس پس از تحقيق او را شوهر دار يافتم امام جعفر صادق فرمودند: متعه او اشكالي نداشت چرا از ازدواج او تحقيق به عمل آوردي نيازي به آن نبود[2] التهذيب 2/187.

3- از مهران بن محمد روايت است كه مي فرمايد به امام جعفر صادق گفته شد: فلاني زني را متعه نموده است و او از اينكه مبادا زن شوهر داشته باشد تحقيق كرد امام صادق فرمودند چرا تحقيق نموده است نيازي به تحقيق نيست نكاح و متعه او جايز است[3/ التهذيب 2/187.

4- از محمد بن عبدالله اشعري روايت است كه مي فرمايد به امام رضا گفتم: شخصي با زني ازدواج مي نمايد و سپس مشكوك مي شود كه او شوهر دارد. ايشان فرمودند: نيازي به تحقيق و شك نيست, و متعه او جايز است[4]. التهذيب 2/187.
 
خداوند حضرت اميرالمؤمنين علي –عليه السلام- را پاداش نيکو دهد که برادران صحابي خويش را بسيار نيک مي‌شناخت، بعد از اينکه اهل کوفه را آزمود وديد که چگونه ايشان را تنها گذاشتند و به وعدهاي خود عمل نکردند «در حاليکه آنها را بوعدهايشان يادآور مي‌شد و اصحاب پيامبر را مي‌ستود و مي‌فرمود : من اصحاب محمد -صلي الله عليه وسلم- را ديده‌ام در ميا شما نمي‌بينم کسي را که همانند ايشان باشد. آنان روزها را ژوليده‌موي و غبارآلود بودند (در اثر حضور معرکه جهاد و قتال في سبيل الله) و شبها را يا در سجده بودند و يا در قيام، گاه چهر برزمين مستودند و گاه پيشاني، چون سخن معادشان به گوش مي‌رسيد گويي پاي در اخگر دارند، ودر اثر سجدهاي طولاني پيشانيهايشان چون زانوان بز پينه بسته بود، و بهنگام شنيدن يادي از خدا اشک چشمانشان گريبانهايشان را تر مي‌کرد، از بيم عذاب و اميد ثواب برخود مي‌لرزيدند آنسان که درخت در روز طوفاني و بادناک مي‌لرزد).[1]نهج البلاغه، ص 143 و : کافي، ج 2، ص 236 و بحارالانوار، ج 66، ص 307.

 به نيايش زيباي امام علي بن الحسين زين العابدين –عليه السلام- که در نماز خويش براي اصحاب جَدَّش دعا مي‌کند گوش فرا مي‌دهيم که مي‌فرمايد : (بارالها و اصحاب محمد را به طور خاص مورد عنايت و توجه‌ات قرار بده همان کساني

که بهترين شيوه را در همنشيني با پيامبر -صلي الله عليه وسلم- داشته و بالاترين آزمايشات را در راه ياري او به موفقيت گذرانده‌اند، وي را حمايت کرده و با شتاب به حضور او مشرف شدند و در پذيرش دعوت او از همديگر پيشي گرفته و با شنيدن دلايل رسالتش مطيع و متقاعد شدند. زنان و فرزندانشان را در راه اظهار دينشان رها کردند، با پدران و پسران بي‌ايمان خود و در جهت تثبيت و نصرت امر نبوت، به مبارزه برخاستند، کساني که به خاطر محبت او گردهم آمده و تجارت پر سودي را در محبت اوخواهان بودند. خداوندا، اصحاب پيامبر کساني بودند که قبيله‌هاي عرب آنها را از کاشانه خويش بيرون کردند، به جرم اينکه به ريسمان نبوت آويزان شده بودند و به همين خاطر روابط خويشاوندي را ازهم گسستند و در زير سايه خويشاوندي محمد درآمدند، پس بار الها آنچه را که براي تو و در راه تو رها کردند فراموش مکن و با عطا از رضوان خويش خشنودشان ساز، چراکه همراه پيامبر تو و براي تو و به سوي تو دعوت مي‌کردند. آنها را به خاطر ترک کردن سرزمين اجداديشان و پذيرفتن زندگي سخت به جاي زندگي آسوده و خروج از جمع کثير و زياد به سوي جمع مظلوم و قليل پاداش نيکو عطا بفرما. خداوندا به پيروان نيک روش آنها نيز که مي‌گويند :

﴿ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ ﴾. (الحشر: 10).«پروردگارا! ما را و برادران ما را که در ايمان آوردن بر ما پيشي گرفته‌اند بيامرز».
بهترين پاداشها را عنايت کن به کساني که قصدشان رسيدن به مقام آنهاست و در مسير آنها و با شمايل آنها در حرکتند، هيچ شکي در بينش آنان وجود نداشته و در پيمودن مسير تبعيت آنها و پيشوا قرار دادنشان مانعي ايجاد نکرده است، حامي و پشتيبان اصحاب‌اند و به آيين آنها تدين مي کنند، از هدايت آنها پيروي کرده و در مورد آنها هم نظر و متفق‌القول هستند واتهامي در کردارآنها نمي‌زنند. و بار خدايا بر تابعين از امروز تا قيامت و بر ازواج و اولاد آنها و هر کس از آنها که در اطاعت و پيروي تو هستند، درودي چنان فرست که آنها را از خطر معصيت محافظت کرده و جاي وسيعي را براي آنها در بهشت مقرر نموده و از مکر و حيله شيطان درامان نگه دارد.[1]صحيفه سجاديه، ص 42

و ... که بعید نیست از شما که یا امام سجاد رو هم مثل بقیه بزرگان دین کافر بدونید یا ایشون رو به دروغ گویی متهم کنید و بگید تقیه کرده/
 این شعر زیبا هم به نظرم جالبه
وقف دین کرد همه جاه و جلال و جان را
گر نبود آنهمه اخلاص و فضایل او را
پس دو دختر ز چه دادهست نبی عثمان را؟
در مدیحش نشنیدی ز پیمبر که خدای
بیحسابش بدهد روز جزا رضوان را؟
عیب در تست به وی نسبت معیوب مکن
نقص در تست به وی وصل مکن نقصان را
رکن دینند چهار اختر اصحاب رسول
دین نداری چو نداری تو سه از ارکان را
کی صحابه به ابوبکر همه روی آرند
گر بُده حقّ خلافت علی عمران را؟
ادّعائیش نبودهست علی در اینکار
بعدها اینهمه بهتان زدهاند آنان را
ورنه گر حقّ خلافت به علی بود، خدای
کی گذارد که ستاند دگری مر آن را؟
گر به فرمان خداوند خلافت او راست
زو بعید است که طاعت نکند فرمان را
باطل ار بود خلافت به ابوبکر، علی
جنگ میکرد که نابود کند بطلان را
خصم اصحاب نبی هر که بُوَد خصم نبی است
هرکه شد خصم نبی خصم بُوَد یزدان را
شیعه آنست که او راه علی را برود
نه کند هجو عتیق و عمر و عثمان را
چه بُوَد راه علی؟ پیروی آن سه دگر
کی علی خصم و عدو بود مر آن شاهان را؟
خصم بوبکر بُوَد خصم علی هم به یقین
که مجزّا نتوان کرد ز هم یاران را
گفت «صدّیقی» از این باب سخنها، لیکن
بس بعید است که در گوش رود نادان را